Magazines / Nr 06 2016

Nr 06 2016

20 kilometer hoge toren steeds dichterbij

In Canada wordt gewerkt aan de ontwikkeling van een 20 kilometer hoge toren die als tussenstation en ruimtelift zou moeten fungeren voor astronauten en shuttles. De plannen voor deze Thoth X Tower zijn niet nieuw, recent zijn er wel nieuwe animatiebeelden vrijgegeven, waardoor het lijkt alsof de bouw van de toren met een hoogte van 20 kilometer steeds dichterbij komt. Ook lijkt er een doorbraak te zijn in de productie van het benodigde nanomateriaal, dat vele malen sterker en lichter is dan staal.

Al decennia lang is men gefascineerd door het fenomeen ruimtelift. Sterker nog, eind van de negen- tiende eeuw hield een Russische wetenschapper zich al bezig met een ruimtelift, weliswaar destijds
nog met een kabel, maar toch. Sindsdien zijn er vele plannen de revue gepasseerd, maar de praktijk is weerbarstiger dan de theorie. Lange tijd was er geen materiaal beschikbaar dat zich op grote hoogte zou kunnen dragen. Daar lijkt nu verandering in te komen. Er worden miljarden euro’s gepompt om het zogeheten nanomateriaal op grote schaal te kunnen produceren. Als we NASA mogen geloven, zou dat in 2020 werkelijkheid zijn.

Koolstof nanobuisjes zijn honderd keer sterker dan staal en bovendien vederlicht. Een koolstof nanobuis is hol vanbinnen, waarbij de lengte tienduizenden malen groter kan zijn dan de diameter. Het Canadese bedrijf Thoth Technology is momenteel bezig met de engineering van de toren die onder andere bestaat uit opblaasbare secties. Om ons alvast op te warmen voor het 20 kilometer hoge exemplaar, dat twintig keer hoger dan het huidige hoogste gebouw, de Burj Khalifa in Dubai (828 meter), zouden de Canadezen eerst een 1,5 kilometer hoge ‘mock-up’ gaan bouwen, zo blijkt uit recente berichten.

De Thoth X Tower zou locaties als Cape Canaveral overbodig maken. Shuttles landen namelijk op het platform op 20 kilometer hoogte, kunnen hier tanken en vervolgens als een passagiersvliegtuig hun ruimtereis vervolgen. De astronauten – of te zijner tijd mogelijk ook vermogende burgers – worden via een elektrische lift in een cabine aan de buitenzijde van de toren omhoog gebracht. Door vanuit een ruimtelift ruimtereizen uit te voeren, wordt aanzienlijk op de brandstof(kosten) bespaard. Een shuttle verbruikt namelijk de meeste brandstof bij het verticaal opstijgen om de zwaartekracht en atmosferische wrijving te overwinnen. Op 20 kilometer hoogte is daar geen sprake meer van.

Ondanks de nieuwe animaties en het gegeven dat nanomateriaal binnen afzienbare tijd op grote schaal geproduceerd kan worden, heb ik weinig hoop dat onze generatie de realisatie van een dergelijke ruimte- lift nog zal meemaken. Maar goed, we laten ons uiteraard graag verrassen.

Roel van Gils

Ik wil graag een proefexemplaar of abonnement.

Ik wil graag een: